virtuve

See also: virtuvē and virtuvė

Latvian

Virtuve

Etymology

From virt (“to boil[intr.]”) +‎ -uve (“place”). A neologism, following Lithuanian virtùvė, proposed by Juris Alunāns in the mid-19th century. It became accepted in the literary language in the 1920s.[1]

Noun

virtuve f (5th declension)

  1. kitchen (a room used for preparing food)
    plaša virtuve ― large kitchen
    neliela virtuve ― small kitchen, kitchenette
    virtuves galds ― kitchen table
    virtuves piederumi ― kitchen utensils
    virtuves nazis ― kitchen knife
    virtuves iekārta ― kitchen equipment, furniture
  2. cuisine (food or cooking style, usually typical of a certain place or lifestyle)
    angļu, franču, ķīniešu virtuve ― English, French, Chinese cuisine
    veģetārā virtuve ― vegetarian cuisine

Declension

Declension of virtuve (5th)
singular plural
nominative virtuve virtuves
genitive virtuves virtuvju
dative virtuvei virtuvēm
accusative virtuvi virtuves
instrumental virtuvi virtuvēm
locative virtuvē virtuvēs
vocative virtuve virtuves

Derived terms

  • virtuvīte

References

  1. ^ Karulis, Konstantīns (1992), “virtuve”, in Latviešu Etimoloģijas Vārdnīca [Latvian Etymological Dictionary]‎[1] (in Latvian), Rīga: AVOTS, →ISBN