virdis
Latin
Adjective
virdis (neuter virde); third-declension two-termination adjective (Late Latin, proscribed)
- syncopic form of viridis (“green”)
- [Early 4th century CE, Marcus Valerius Probus, Appendix Probi [Probus’s Appendix][1], line 201:
- viridis non virdis
- [The correct form is] viridis, not virdis.]
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | virdis | virde | virdēs | virdia | |
| genitive | virdis | virdium | |||
| dative | virdī | virdibus | |||
| accusative | virdem | virde | virdīs virdēs |
virdia | |
| ablative | virdī | virdibus | |||
| vocative | virdis | virde | virdēs | virdia | |
Descendants
(Note: see viridis.)