ving

Dutch

Pronunciation

  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɪŋ

Verb

ving

  1. singular past indicative of vangen

Estonian

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈvinɡ̊/, [ˈviŋɡ̊]
  • Rhymes: -inɡ
  • Hyphenation: ving

Etymology 1

    From Proto-Finnic *vinka. Cognate with Ingrian vinka and Livonian ving.

    Noun

    ving (genitive vingu, partitive vingu)

    1. fumes, smoke
      Synonyms: karm, suitsuving
      Suurlinn on autode vingu täis.
      The big city is filled with the fumes of cars.
    2. reek (unpleasant smell)
      Värske värvi terav ving pani aevastama.
      The sharp reek of fresh paint made me sneeze.
    Declension
    Declension of ving (ÕS type 22e/riik, length gradation)
    singular plural
    nominative ving vingud
    accusative nom.
    gen. vingu
    genitive vingude
    partitive vingu vinge
    vingusid
    illative vingu
    vingusse
    vingudesse
    vingesse
    inessive vingus vingudes
    vinges
    elative vingust vingudest
    vingest
    allative vingule vingudele
    vingele
    adessive vingul vingudel
    vingel
    ablative vingult vingudelt
    vingelt
    translative vinguks vingudeks
    vingeks
    terminative vinguni vingudeni
    essive vinguna vingudena
    abessive vinguta vingudeta
    comitative vinguga vingudega
    Derived terms
    adjectives
    • vingune
    Compounds
    • bensiiniving
    • humalaving
    • küüslauguving
    • lakiving
    • mahorkaving
    • petrooleumiving
    • piibuving
    • puskariving
    • rasvaving
    • sibulaving
    • suitsuving
    • sõnnikuving
    • söeving
    • süteving
    • tubakaving
    • tukiving
    • virtsaving

    Etymology 2

      Related to Finnish vinka and Ingrian vinkiä. This etymology is incomplete. You can help Wiktionary by elaborating on the origins of this term.

      Noun

      ving (genitive vingu, partitive vingu)

      1. grudge, resentment
        Synonyms: viha, vimm, (informal) ninavimm
        Ta pidas naabriga vingu.
        He/she held a grudge against his/her neighbor.
      Declension
      Declension of ving (ÕS type 22e/riik, length gradation)
      singular plural
      nominative ving vingud
      accusative nom.
      gen. vingu
      genitive vingude
      partitive vingu vinge
      vingusid
      illative vingu
      vingusse
      vingudesse
      vingesse
      inessive vingus vingudes
      vinges
      elative vingust vingudest
      vingest
      allative vingule vingudele
      vingele
      adessive vingul vingudel
      vingel
      ablative vingult vingudelt
      vingelt
      translative vinguks vingudeks
      vingeks
      terminative vinguni vingudeni
      essive vinguna vingudena
      abessive vinguta vingudeta
      comitative vinguga vingudega
      Derived terms
      adjectives
      Compounds
      • jonniving
      • ninaving
      • vingumees

      Etymology 3

        Deverbal from vinguma.

        Noun

        ving (genitive vingu, partitive vingu)

        1. whining, complaining
          Synonyms: vingumine, virin
        Declension
        Declension of ving (ÕS type 22e/riik, length gradation)
        singular plural
        nominative ving vingud
        accusative nom.
        gen. vingu
        genitive vingude
        partitive vingu vinge
        vingusid
        illative vingu
        vingusse
        vingudesse
        vingesse
        inessive vingus vingudes
        vinges
        elative vingust vingudest
        vingest
        allative vingule vingudele
        vingele
        adessive vingul vingudel
        vingel
        ablative vingult vingudelt
        vingelt
        translative vinguks vingudeks
        vingeks
        terminative vinguni vingudeni
        essive vinguna vingudena
        abessive vinguta vingudeta
        comitative vinguga vingudega
        Compounds
        • vinguviiul

        References

        • ving in Sõnaveeb (Eesti Keele Instituut)
        • “ving”, in [EKSS] Eesti keele seletav sõnaraamat [Descriptive Dictionary of the Estonian Language] (in Estonian) (online version), Tallinn: Eesti Keele Sihtasutus (Estonian Language Foundation), 2009

        Livonian

        Etymology

        From Proto-Finnic *vinka.

        Pronunciation

        • IPA(key): /ˈvinɡ/, [ˈviŋˑɡ̥]

        Noun

        ving

        1. fumes rich in carbon monoxide caused by partial or incomplete combustion

        Declension

        Declension of ving (94)
        singular (ikšlu’g) plural (pǟgiņlu’g)
        nominative (nominatīv) ving vīngõd
        genitive (genitīv) ving vīngõd
        partitive (partitīv) vingõ vīngidi
        dative (datīv) vingõn vīngõdõn
        instrumental (instrumentāl) vingkõks vīngõdõks
        illative (illatīv) vingõ vīngiž
        inessive (inesīv) vingsõ vīngis
        elative (elatīv) vingstõ vīngist

        References

        • Tiit-Rein Viitso; Valts Ernštreits (2012–2013), “ving”, in Līvõkīel-ēstikīel-lețkīel sõnārōntõz [Livonian-Estonian-Latvian Dictionary]‎[1] (in Estonian and Latvian), Tartu, Rīga: Tartu Ülikool, Latviešu valodas aģentūra