veridicus

Latin

Etymology

    From vērus (“true”) + -dicus (“saying”).

    Pronunciation

    Adjective

    vēridicus (feminine vēridica, neuter vēridicum); first/second-declension adjective

    1. speaking or otherwise expressing the truth
    2. veracious, truthful

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative vēridicus vēridica vēridicum vēridicī vēridicae vēridica
    genitive vēridicī vēridicae vēridicī vēridicōrum vēridicārum vēridicōrum
    dative vēridicō vēridicae vēridicō vēridicīs
    accusative vēridicum vēridicam vēridicum vēridicōs vēridicās vēridica
    ablative vēridicō vēridicā vēridicō vēridicīs
    vocative vēridice vēridica vēridicum vēridicī vēridicae vēridica

    Descendants

    • → Catalan: verídic
    • → English: veridical, veridicous
    • → French: véridique
    • → Italian: veridico
    • → Portuguese: verídico
    • → Spanish: verídico

    References

    • “veridicus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “veridicus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “veridicus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (1913/1918; reprinted Darmstadt 1998), vol. 2, column 3425 <http://www.zeno.org/nid/20002719797>.