valentianus
Latin
Etymology
Etymology tree
From Valentia (“Valencia”) + -anus (“-ian: forming adjectives”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [wa.ɫɛn.tiˈaː.nʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [va.len.t͡siˈaː.nus]
Adjective
valentiānus (feminine valentiāna, neuter valentiānum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | valentiānus | valentiāna | valentiānum | valentiānī | valentiānae | valentiāna | |
| genitive | valentiānī | valentiānae | valentiānī | valentiānōrum | valentiānārum | valentiānōrum | |
| dative | valentiānō | valentiānae | valentiānō | valentiānīs | |||
| accusative | valentiānum | valentiānam | valentiānum | valentiānōs | valentiānās | valentiāna | |
| ablative | valentiānō | valentiānā | valentiānō | valentiānīs | |||
| vocative | valentiāne | valentiāna | valentiānum | valentiānī | valentiānae | valentiāna | |
Descendants
- French: Valentien