větit

See also: vetit, vetít, vêtit, and vêtît

Czech

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *větiti.

    Pronunciation

    • IPA(key): [ˈvjɛcɪt]

    Verb

    větit impf

    1. to answer
      Synonym: odpovídat
      Usmál se a větil tak klidně, jako by vyprávěl, že venku prší. ― He smiled and spoke as calmly as if he were telling that it was raining outside.

    Conjugation

    Conjugation of větit
    infinitive větit, větiti active adjective větící


    verbal noun věcení passive adjective věcený
    present forms indicative imperative
    singular plural singular plural
    1st person větím větíme — věťme
    2nd person větíš větíte věť věťte
    3rd person větí větí — —

    The future tense: a combination of a future form of být + infinitive větit.

    participles past participles passive participles
    singular plural singular plural
    masculine animate větil větili věcen věceni
    masculine inanimate větily věceny
    feminine větila věcena
    neuter větilo větila věceno věcena
    transgressives present past
    masculine singular větě —
    feminine + neuter singular větíc —
    plural větíce —

    Further reading