uwarunkowanie

Polish

Etymology

    From uwarunkować + -anie.

    Pronunciation

    • IPA(key): /u.va.ruŋ.kɔˈva.ɲɛ/
    • Rhymes: -aɲɛ
    • Syllabification: u‧wa‧run‧ko‧wa‧nie

    Noun

    uwarunkowanie n

    1. (countable, somewhat literary) conditioning (that which has an influence on something)
      uwarunkowanie społeczne ― social conditioning

    Declension

    Declension of uwarunkowanie
    singular plural
    nominative uwarunkowanie uwarunkowania
    genitive uwarunkowania uwarunkowań
    dative uwarunkowaniu uwarunkowaniom
    accusative uwarunkowanie uwarunkowania
    instrumental uwarunkowaniem uwarunkowaniami
    locative uwarunkowaniu uwarunkowaniach
    vocative uwarunkowanie uwarunkowania

    Noun

    uwarunkowanie n

    1. (uncountable) verbal noun of uwarunkować

    Declension

    Declension of uwarunkowanie
    singular
    nominative uwarunkowanie
    genitive uwarunkowania
    dative uwarunkowaniu
    accusative uwarunkowanie
    instrumental uwarunkowaniem
    locative uwarunkowaniu
    vocative uwarunkowanie

    Further reading

    • “uwarunkowanie”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “uwarunkowanie”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)