utrapieniec

Polish

Etymology

    From utrapienie + -iec.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /u.traˈpjɛ.ɲɛt͡s/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛɲɛt͡s
    • Syllabification: u‧tra‧pie‧niec

    Noun

    utrapieniec m pers

    1. (derogatory) pest, nuisance (person causing annoyance or inconvenience)
      Synonyms: see Thesaurus:urwis

    Declension

    Declension of utrapieniec
    singular plural
    nominative utrapieniec utrapieńcy, utrapieńce1
    genitive utrapieńca utrapieńców
    dative utrapieńcowi utrapieńcom
    accusative utrapieńca utrapieńców
    instrumental utrapieńcem utrapieńcami
    locative utrapieńcu utrapieńcach
    vocative utrapieńcu, utrapieńcze utrapieńcy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “utrapieniec”, in Polish dictionaries at PWN‎[1] (in Polish)
    • Wojciech Grzegorzewicz (1894), “utraṕeńec”, in “O języku ludowym w powiecie przasnyskim”, in Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności (in Polish), volume 5, Krakow: Akademia Umiejętności, page 123