turpitudo

Latin

Etymology

    From turpis (“ugly; base”) + -tūdō.

    Pronunciation

    Noun

    turpitūdō f (genitive turpitūdinis); third declension

    1. ugliness, unsightliness, foulness, deformity
    2. baseness, indecency, shamefulness, disgrace, dishonor, infamy, turpitude
      • 63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.22:
        Neque enim is es, Catilīna, ut tē aut pudor umquam ā turpitūdine, aut metus ā perīculō, aut ratiō ā furōre, revocārit.
        For you are not the sort [of man], Catiline, either that shame has ever recalled you from infamy, or fear from danger, or reason from madness.

    Declension

    Third-declension noun.

    Descendants

    • → Catalan: turpitud
    • → English: turpitude
    • → French: turpitude
    • → Italian: turpitudine
    • → Romanian: turpitudine
    • → Portuguese: turpitude

    References

    • “turpitudo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “turpitudo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "turpitudo", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “turpitudo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • to injure a man's character, tarnish his honour: notam turpitudinis alicui or vitae alicuius inurere