turbulentus

Latin

Etymology

    From turba (“stir, tumult”) + -ulentus (“full of, abounding in”).

    Pronunciation

    Adjective

    turbulentus (feminine turbulenta, neuter turbulentum, superlative turbulentissimus); first/second-declension adjective

    1. stormy, turbulent
      Synonyms: sēditiōsus, tumultuōsus
      Antonyms: obsequēns, obsequiōsus, oboediēns, facilis
    2. unruly, riotous

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Descendants

    References

    • “turbulentus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “turbulentus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “turbulentus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • a demagogue, agitator: plebis dux, vulgi turbator, civis turbulentus, civis rerum novarum cupidus
      • revolutionists: homines seditiosi, turbulenti or novarum rerum cupidi