trinalis

Latin

Etymology

    From trīnus (“three”, “triple”, “three each”) + -ālis (suffix forming adjectives).

    Pronunciation

    Adjective

    trīnālis (neuter trīnāle, adverb trīnāliter); third-declension two-termination adjective

    1. (Medieval Latin) three, threefold
      • c. AD 684–688, Adamnanus abb. Hiensis (aut.), P. Geyer (ed.), De Locis Sanctis in Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum XXXVIIII: Itinera Hierosolymitana (1898), pt viii, bk three, ch. iii, p. 88, ll. 1–5:
        Nam de nodis eorundem trinalium lignorum liquor quidam odorifer quasi in similitudinem olei expressus talem facit uniuersos intrantes ex diuersis gentibus adgregatos supra memoratam sentire suauissimi odoris fragrantiam.
      • AD 692–697, Adamnanus abb. Hiensis (aut.), J.T. Fowler (ed.), Vita Sancti Columbae abbatis Hiensis in Adamnani Vita S. Columbae (1894), bk I, ch. xlviii, p. 61:
        Nam trinalibus hospitata diebus, coram hospite ministro de terra se primum volando elevans in sublime, paulisperque in aere viam speculata, oceani transvadato aequore, ad Hiberniam recto volatus cursu die repedavit tranquillo.

    Declension

    Third-declension two-termination adjective.

    Derived terms

    Descendants

    • English: trinal

    References

    • “trīnālis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “trinalis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Niermeyer, Jan Frederik (1976), “trinalis”, in Mediae Latinitatis Lexicon Minus, Leiden, Boston: E. J. Brill, page 1,045/1