trimulus

Latin

Etymology

    From trīmus + -ulus.

    Pronunciation

    Adjective

    trīmulus (feminine trīmula, neuter trīmulum); first/second-declension adjective

    1. diminutive of trīmus (“three-year-old”), only/merely three-year-old
      Synonyms: triennis, trīmus, triennālis
      • 121 CE, Suetonius, De vita Caesarum 6 6:
        Trīmulus patrem āmīsit; cuius ex parte tertiā hērēs, nē hanc quidem integram cēpit correptīs per cohēredem Gāium ūnīversīs bonīs.
        • 1889 translation by Alexander Thomson
          He lost his father when he was three years old, being left heir to a third part of his estate; of which he never got possession, the whole being seized by his co-heir, Caius.

    Declension

    First/second-declension adjective.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative trīmulus trīmula trīmulum trīmulī trīmulae trīmula
    genitive trīmulī trīmulae trīmulī trīmulōrum trīmulārum trīmulōrum
    dative trīmulō trīmulae trīmulō trīmulīs
    accusative trīmulum trīmulam trīmulum trīmulōs trīmulās trīmula
    ablative trīmulō trīmulā trīmulō trīmulīs
    vocative trīmule trīmula trīmulum trīmulī trīmulae trīmula

    References

    • “trimulus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “trimulus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.