tribrevis

Latin

Etymology

    From tri- (“three”) + brevis (“short”).

    Pronunciation

    Noun

    tribrevis m (genitive tribrevis); third declension

    1. (prosody) tribrach (metrical foot comprising three short syllables)
      • AD 4th C., Diomedes Grammaticus (author), Heinrich Keil (editor), Artis Grammaticae Liber III (1857), page 479:
        Tribrachys, tribrevis, teuthasius, quem quīdam brachysyllabum, aliī triorcheon, nōnnūllī pygmōna, plērīque chorīum nuncupant.
        The tribrach, "tribreve", teuthasius, which some call "brachysyllabic" , others triorcheon, some pygmon, many chorium.

    Declension

    Third-declension noun (i-stem).

    Synonyms

    Descendants

    References

    • “trĭbrĕvis”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “trĭbrĕvis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette, page 1,598/3.