transmutare

See also: transmutaré

Latin

Verb

trānsmūtāre

  1. inflection of trānsmūtō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    From transmuta + -re.

    Noun

    transmutare f (plural transmutări)

    1. transmutation

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative transmutare transmutarea transmutări transmutările
    genitive-dative transmutări transmutării transmutări transmutărilor
    vocative transmutare, transmutareo transmutărilor

    Spanish

    Verb

    transmutare

    1. first/third-person singular future subjunctive of transmutar