traditus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of trādō.

Participle

trāditus (feminine trādita, neuter trāditum); first/second-declension participle

  1. delivered, surrendered, confided etc.
    • 106 BCE – 43 BCE, Cicero, Cato Maior de Senectute 12.39:
      Accipite enim, optimī adulēscentēs, veterem ōrātiōnem Archȳtae Tarentīnī — magnī in prīmīs et praeclārī virī — quae mihi trādita est cum essem adulēscēns Tarentī cum Q. Maximō.
      For you all should hear, my excellent young friends, an old speech by Archytas of Tarentum — a truly great and distinguished man — which was shared with me when I was a young man [staying] at Tarentum with Quintus Maximus.

Declension

First/second-declension adjective.

Noun

traditus m (genitive traditī); second declension

  1. a tradition, practice

Declension

Second-declension noun.

References

  • “traditus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • “traditus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
    • tradition, history tells us: memoriae traditum est, memoriae (memoria) proditum est (without nobis)
  • http://www.perseus.tufts.edu