tabiat

Crimean Tatar

Etymology

From Arabic طَبِيعَة (ṭabīʕa).

Noun

tabiat

  1. character
  2. nature
  3. temperament

Declension

Declension of tabiat
singular plural
nominative tabiat tabiatlar
genitive tabiatnıñ tabiatlarnıñ
dative tabiatqa tabiatlarğa
accusative tabiatnı tabiatlarnı
locative tabiatta tabiatlarda
ablative tabiattan tabiatlardan

References

Indonesian

Etymology

Inherited from Malay tabiat, from Arabic طَبِيعَة (ṭabīʕa, “nature, quality, essence”).

Pronunciation

  • (Standard Indonesian) IPA(key): /taˈbiat/ [t̪aˈbi.at̪̚]
  • Rhymes: -at
  • Syllabification: ta‧bi‧at

Noun

tabiat

  1. character

Further reading

Turkish

Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish طبیعت (tabiʼat, “nature”), borrowed from Arabic طَبِيعَة (ṭabīʕa, “nature, quality, essence”).

    Pronunciation

    • Audio:(file)

    Noun

    tabiat (definite accusative tabiatı, plural tabiatlar)

    1. nature; behaviour; manner; character; temperament
      • 1931 January 1, Son Posta page 5, response to letter to romantic advice column:
        […] Alacağınız erkeğin tabiatleri mümkün olduğu kadar sizin tabiatlerinize uymalıdır. Ahlâkan size benzemiyen erkekle evlenmeyiniz.
        (please add an English translation of this quotation)

    References

    Uzbek

    Other scripts
    Arabic (Afghan Uzbek) —
    Cyrillic табиат
    Latin tabiat

    Etymology

    Inherited from Chagatai طبیعت (ṭbyʿt), from Arabic طَبِيعَة (ṭabīʕa).

    Pronunciation

    • Hyphenation: ta‧bi‧at

    Noun

    tabiat

    1. nature

    Declension

    Declension of tabiat
    singular plural
    nominative tabiat tabiatlar
    genitive tabiatning tabiatlarning
    dative tabiatga tabiatlarga
    definite accusative tabiatni tabiatlarni
    locative tabiatda tabiatlarda
    ablative tabiatdan tabiatlardan
    similative tabiatdek tabiatlardek
    Possessive forms of tabiat
    1st person singular
    singular plural
    nominative tabiatim tabiatlarim
    genitive tabiatimning tabiatlarimning
    dative tabiatimga tabiatlarimga
    definite accusative tabiatimni tabiatlarimni
    locative tabiatimda tabiatlarimda
    ablative tabiatimdan tabiatlarimdan
    similative tabiatimdek tabiatlarimdek
    2nd person singular
    singular plural
    nominative tabiating tabiatlaring
    genitive tabiatingning tabiatlaringning
    dative tabiatingga tabiatlaringga
    definite accusative tabiatingni tabiatlaringni
    locative tabiatingda tabiatlaringda
    ablative tabiatingdan tabiatlaringdan
    similative tabiatingdek tabiatlaringdek
    3rd person singular
    singular plural
    nominative tabiati tabiatlari
    genitive tabiatining tabiatlarining
    dative tabiatiga tabiatlariga
    definite accusative tabiatini tabiatlarini
    locative tabiatida tabiatlarida
    ablative tabiatidan tabiatlaridan
    similative tabiatidek tabiatlaridek
    1st person plural
    singular plural
    nominative tabiatimiz tabiatlarimiz
    genitive tabiatimizning tabiatlarimizning
    dative tabiatimizga tabiatlarimizga
    definite accusative tabiatimizni tabiatlarimizni
    locative tabiatimizda tabiatlarimizda
    ablative tabiatimizdan tabiatlarimizdan
    similative tabiatimizdek tabiatlarimizdek
    2nd person plural
    singular plural
    nominative tabiatingiz tabiatlaringiz
    genitive tabiatingizning tabiatlaringizning
    dative tabiatingizga tabiatlaringizga
    definite accusative tabiatingizni tabiatlaringizni
    locative tabiatingizda tabiatlaringizda
    ablative tabiatingizdan tabiatlaringizdan
    similative tabiatingizdek tabiatlaringizdek
    3rd person plural
    singular plural
    nominative tabiati tabiatlari
    genitive tabiatining tabiatlarining
    dative tabiatiga tabiatlariga
    definite accusative tabiatini tabiatlarini
    locative tabiatida tabiatlarida
    ablative tabiatidan tabiatlaridan
    similative tabiatidek tabiatlaridek

    Derived terms

    • tabiatan (“naturally”)
    • tabiatshunos (“naturalist”)
    • tabiatshunoslik (“natural science”)

    Further reading