swilc
Middle High German
Pronunciation
- IPA(key): (before 13th CE) /ˈs̠wilk/
Verb
swilc
- second-person singular present imperative of swëlgen
Old English
Pronunciation
- IPA(key): /swilt͡ʃ/, [swiɫt͡ʃ]
Pronoun
swilċ
- (Late West Saxon) alternative form of swelċ
Declension
Declension of swilċ — Strong only
| Singular | Masculine | Feminine | Neuter |
|---|---|---|---|
| Nominative | swilċ | swilċ | swilċ |
| Accusative | swilcne | swilċe | swilċ |
| Genitive | swilċes | swilcre | swilċes |
| Dative | swilċum | swilcre | swilċum |
| Instrumental | swilċe | swilcre | swilċe |
| Plural | Masculine | Feminine | Neuter |
| Nominative | swilċe | swilċa, swilċe | swilċ |
| Accusative | swilċe | swilċa, swilċe | swilċ |
| Genitive | swilcra | swilcra | swilcra |
| Dative | swilċum | swilċum | swilċum |
| Instrumental | swilċum | swilċum | swilċum |