suppetiatus

Latin

Alternative forms

  • subpetiātus

Etymology 1

    Perfect active participle of suppetior.

    Pronunciation

    Participle

    suppetiātus (feminine suppetiāta, neuter suppetiātum); first/second-declension participle

    1. having come to aid, assisted
    Declension

    First/second-declension participle.

    singular plural
    masculine feminine neuter masculine feminine neuter
    nominative suppetiātus suppetiāta suppetiātum suppetiātī suppetiātae suppetiāta
    genitive suppetiātī suppetiātae suppetiātī suppetiātōrum suppetiātārum suppetiātōrum
    dative suppetiātō suppetiātae suppetiātō suppetiātīs
    accusative suppetiātum suppetiātam suppetiātum suppetiātōs suppetiātās suppetiāta
    ablative suppetiātō suppetiātā suppetiātō suppetiātīs
    vocative suppetiāte suppetiāta suppetiātum suppetiātī suppetiātae suppetiāta

    Etymology 2

      From suppetior + -tus (forming action nouns).

      Pronunciation

      Noun

      suppetiātus m (genitive suppetiātūs); fourth declension

      1. help, assistance
      Declension

      Fourth-declension noun.

      singular plural
      nominative suppetiātus suppetiātūs
      genitive suppetiātūs suppetiātuum
      dative suppetiātuī suppetiātibus
      accusative suppetiātum suppetiātūs
      ablative suppetiātū suppetiātibus
      vocative suppetiātus suppetiātūs

      Further reading

      • “suppĕtĭātŭs, -ūs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.