summas

See also: Summas

English

Noun

summas

  1. plural of summa

Anagrams

Latin

Pronunciation

Etymology 1

    From summus + -ās.

    Adjective

    summās (genitive summātis); third-declension one-termination adjective (pre-classical and post-classical)

    1. of high or noble birth, highborn, noble, eminent; distinguished, venerable, honorable
      Synonyms: honestus, optimās, primās, prīmōris
      • c. 203 BCE, Plautus, Cistellaria 1.1.21–25:
        Decet pol, mea Selenium,
        hunc esse ordinem benevolentis inter se
        beneque amicitia utier,
        ubi istas videas summo genere natas, summatis matronas,
        ut amicitiam colunt atque ut eam iunctam bene habent inter se.
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 11.1:
        nanctusque opacae noctis silentiosa secreta, certus etiam summatem deam praecipua maiestate pollere resque prorsus humanas ipsius regi providentia
        (please add an English translation of this quotation)
      • c. 430 CE – c. 489 CE, Sidonius Apollinaris, Epistulae 3:
        Ita cuncti nostrates idemque summates viri optimarum te exactissimarumque partium praestantissimum patremfamilias consono praeconio prosequuntur.
        (please add an English translation of this quotation)
    Declension

    Third-declension one-termination adjective.

    Etymology 2

      See the etymology of the corresponding lemma form.

      Noun

      summās

      1. accusative plural of summa

      References

      • “summas”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “summas”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.

      Swedish

      Noun

      summas

      1. indefinite genitive singular of summa