sultanatus

Latin

Etymology

    From sultānus + -ātus.

    Pronunciation

    Noun

    sultānātus m (genitive sultānātūs); fourth declension

    1. (Medieval Latin, New Latin) sultanate
      • 1591, Johannes Leunclavius, Historiae Musulmanae Turcorum, de monumentis ipsorum exscriptae, libri XVIII, column 572:
        quem numen caeleste Sultanatus dignitatem mereri perspexerat
        whom the heavenly power had discerned to merit the dignity of the Sultanate

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative sultānātus sultānātūs
    genitive sultānātūs sultānātuum
    dative sultānātuī sultānātibus
    accusative sultānātum sultānātūs
    ablative sultānātū sultānātibus
    vocative sultānātus sultānātūs

    Descendants