sugha

See also: sùgha

Old Swedish

Etymology

From Old Norse súga, from Proto-Germanic *sūganą.

Verb

sūgha

  1. to suck

Conjugation

Conjugation of sūgha (strong)
present past
infinitive sūgha —
participle sūghandi, sūghande sughin
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk sūgher sūghi, sūghe — sø̄gh sughi, sughe
þū sūgher sūghi, sūghe sūgh sø̄kt, sø̄ght sughi, sughe
han sūgher sūghi, sūghe — sø̄gh sughi, sughe
vīr sūghum, sūghom sūghum, sūghom sūghum, sūghom sughum, sughom sughum, sughom
īr sūghin sūghin sūghin sughin sughin
þēr sūgha sūghin — sughu, sugho sughin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk sūghs sūghis, sūghes — sø̄ghs sughis, sughes
þū sūghs sūghis, sūghes — sø̄kt, sø̄ghts sughis, sughes
han sūghs sūghis, sūghes — sø̄ghs sughis, sughes
vīr sūghums, -oms sūghums, sūghoms — sughums, sughoms sughums, sughoms
īr sūghins sūghins — sughins sughins
þēr sūghas sūghins — sughus, sughos sughins

Descendants

  • Swedish: suga