sprawnik

Polish

Etymology

    Calque of Russian испра́вник (isprávnik).

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈsprav.ɲik/
    • Rhymes: -avɲik
    • Syllabification: spraw‧nik

    Noun

    sprawnik m pers

    1. (historical) ispravnic (Chief police officer of a district in pre-revolutionary Russia)

    Declension

    Declension of sprawnik
    singular plural
    nominative sprawnik sprawnicy, sprawniki1
    genitive sprawnika sprawników
    dative sprawnikowi sprawnikom
    accusative sprawnika sprawników
    instrumental sprawnikiem sprawnikami
    locative sprawniku sprawnikach
    vocative sprawniku sprawnicy

    1Deprecative.

    Further reading

    • “sprawnik”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “sprawnik”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • sprawnik in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego