smutta
Swedish
Etymology
From smutt (“sip, small mouthful”) + -a.
Verb
smutta (present smuttar, preterite smuttade, supine smuttat, imperative smutta)
Conjugation
| active | passive | |||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | smutta | smuttas | ||
| supine | smuttat | smuttats | ||
| imperative | smutta | — | ||
| imper. plural1 | smutten | — | ||
| present | past | present | past | |
| indicative | smuttar | smuttade | smuttas | smuttades |
| ind. plural1 | smutta | smuttade | smuttas | smuttades |
| subjunctive2 | smutte | smuttade | smuttes | smuttades |
| present participle | smuttande | |||
| past participle | — | |||
1 Archaic. 2 Dated. See the appendix on Swedish verbs.