skruma

Icelandic

Etymology

Probably ultimately of imitative or expressive origin, similar to Danish skryde (“to bray, boast”), Swedish skryta, Middle Low German schruten (“to snort, puff”).

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈskrʏːma]
  • Rhymes: -ʏːma

Verb

skruma (weak verb, third-person singular past indicative skrumaði, supine skrumað)

  1. to brag, to boast
    Synonyms: gorta, grobba, raupa, monta, geipa

Conjugation

skruma – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur að skruma
supine sagnbót skrumað
present participle
skrumandi
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég skruma skrumaði skrumi skrumaði
þú skrumar skrumaðir skrumir skrumaðir
hann, hún, það skrumar skrumaði skrumi skrumaði
plural við skrumum skrumuðum skrumum skrumuðum
þið skrumið skrumuðuð skrumið skrumuðuð
þeir, þær, þau skruma skrumuðu skrumi skrumuðu
imperative boðháttur
singular þú skruma (þú), skrumaðu
plural þið skrumið (þið), skrumiði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.