skippen

Dutch

Etymology

Borrowed from English skip.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈskɪ.pə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: skip‧pen

Verb

skippen

  1. to skip

Conjugation

Conjugation of skippen (weak)
infinitive skippen
past singular skipte
past participle geskipt
infinitive skippen
gerund skippen n
present tense past tense
1st person singular skip skipte
2nd person sing. (jij) skipt, skip2 skipte
2nd person sing. (u) skipt skipte
2nd person sing. (gij) skipt skipte
3rd person singular skipt skipte
plural skippen skipten
subjunctive sing.1 skippe skipte
subjunctive plur.1 skippen skipten
imperative sing. skip
imperative plur.1 skipt
participles skippend geskipt
1) Archaic. 2) In case of inversion.

West Frisian

Noun

skippen

  1. plural of skip