siunga

Old Swedish

Etymology

From Old Norse syngva, from Proto-Germanic *singwaną.

Verb

siunga

  1. to sing

Conjugation

Conjugation of siunga (strong)
present past
infinitive siunga —
participle siungandi, siungande sungin
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk siunger siungi, siunge — sang sungi, sunge
þū siunger siungi, siunge siung sangt sungi, sunge
han siunger siungi, siunge — sang sungi, sunge
vīr siungum, siungom siungum, siungom siungum, siungom sungum, sungom sungum, sungom
īr siungin siungin siungin sungin sungin
þēr siunga siungin — sungu, sungo sungin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk siungs siungis, siunges — sangs sungis, sunges
þū siungs siungis, siunges — sangts sungis, sunges
han siungs siungis, siunges — sangs sungis, sunges
vīr siungums, -oms siungums, siungoms — sungums, sungoms sungums, sungoms
īr siungins siungins — sungins sungins
þēr siungas siungins — sungus, sungos sungins

Descendants

  • Swedish: sjunga