sittian
Old Saxon
Etymology
From Proto-West Germanic *sittjan.
Verb
sittian
- to sit
Conjugation
Conjugation of sittian (strong class 5 j-present)
| infinitive | sittian | |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st person singular | sittiu | sat |
| 2nd person singular | sitis | sāti |
| 3rd person singular | sitid | sat |
| plural | sittiad | sātun |
| subjunctive | present | past |
| 1st person singular | sittie | sāti |
| 2nd person singular | sitties | sātis |
| 3rd person singular | sittie | sāti |
| plural | sittien | sātin |
| imperative | present | |
| singular | sitti | |
| plural | sittiad | |
| participle | present | past |
| sittiandi | gisetan, setan | |
Descendants
Categories:
- Old Saxon terms derived from Proto-Germanic
- Old Saxon terms inherited from Proto-Germanic
- Old Saxon terms derived from Proto-Indo-European
- Old Saxon terms inherited from Proto-West Germanic
- Old Saxon terms derived from Proto-West Germanic
- Old Saxon lemmas
- Old Saxon verbs
- Old Saxon class 5 strong j-present verbs