simultaneitas
Latin
Etymology
Etymology tree
From simultāneus + -tās.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [sɪ.mʊɫ.taːˈne.ɪ.taːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [si.mul.taˈnɛː.i.tas]
Noun
simultāneitās f (genitive simultāneitātis); third declension
- (Medieval Latin) simultaneity
- c. 1360–1363, John Wycliffe, edited by Michael Henry Dziewicki, De Logica [On Logic], volume II, published 1896, page 102:
- Et sic conceditur quod deus, ut est causa mei, est summe prior me, ymmo omnis causa, ut causa, est prior natura suo causato; et tamen aliqua causa, ut causa, est simul natura cum causato suo; quia est dare duplicem simultaneitatem sicut duplicem prioritatem nature, scilicet simultaneitatem quo ad causacionem et simultaneitatem quo ad consequenciam. Et sic multe cause simultanee quo ad consequenciam sunt simul cum suis causatis; sicut omne subiectum est eius passio; sed non simultanee quo ad causacionem.
- And thus it is conceded that God, as He is the cause of me, is supremely prior to me; indeed, every cause, as a cause, is prior in nature to its caused thing [effect]; and yet a certain cause, as a cause, is in nature simultaneously with its caused thing [effect]; because there are two kinds of simultaneity, just as there are two kinds of priority of nature, namely, simultaneity with respect to causation and simultaneity with respect to consequence. And thus many causes, simultaneous with respect to consequence, are simultaneously with their caused things [effects]; just as every subject is [simultaneously] with its passion [property]; but they are not simultaneous with respect to causation.
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | simultāneitās | simultāneitātēs |
| genitive | simultāneitātis | simultāneitātum |
| dative | simultāneitātī | simultāneitātibus |
| accusative | simultāneitātem | simultāneitātēs |
| ablative | simultāneitāte | simultāneitātibus |
| vocative | simultāneitās | simultāneitātēs |