servavi

Latin

Verb

servāvī

  1. first-person singular perfect active indicative of servō: have kept
    • c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Tobiae.3.16:
      tu scis Domine quia numquam concupivi virum et mundam servavi animam meam ab omni concupiscentia
      Thou knowest, O Lord, that I never coveted a husband, and have kept my soul clean from all lust.
    • Castellio, Biblia Sacra.Ad.Timotheum.II.4:
      Præclārum certāmen certāvī: cursum absolvī: fidem servāvī:
      I have fought the good fight: I have finished the race: I have kept the faith: