sergens

Latin

Etymology

Borrowed from Old French sergent, from Latin serviens.

Noun

sergēns m (genitive sergentis); third declension

  1. (post-Classical) sergeant
    • 1252, Concessio Canee:
      Ita, quod remanent quindecim caualarie in nostro comuni, ut dictum est, et septuaginta quinque in uobis militibus et sergentibus, que uobis militibus et sergentibus concesse sunt a nobis, ut dictum apud Venecias.
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1707, Antonio Tommaso Schiara, Theologia Bellica:
      Sequuta verbali contentione inter Capitaneum, & Sergentem, Capitaneus primò ensem evaginavit, ut Sergentem vulneraret, & Sergens ut se defenderes ensem evaginavit, Capitaneus hoc intuens, jussit illum occidi. Dubitatur, an Capitaneus sit reus culpæ, & pœna plectendus.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Third-declension noun.

singular plural
nominative sergēns sergentēs
genitive sergentis sergentum
dative sergentī sergentibus
accusative sergentem sergentēs
ablative sergente sergentibus
vocative sergēns sergentēs