ryva

Old Swedish

Alternative forms

  • riuva, riūva

Etymology

From Old Norse rjúfa, from Proto-Germanic *reufaną.

Verb

rȳva

  1. to tear apart

Conjugation

Conjugation of rȳva (strong)
present past
infinitive rȳva —
participle rȳvandi, rȳvande ruvin
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk rȳver rȳvi, rȳve — rø̄f ruvi, ruve
þū rȳver rȳvi, rȳve rȳf rø̄ft ruvi, ruve
han rȳver rȳvi, rȳve — rø̄f ruvi, ruve
vīr rȳvum, rȳvom rȳvum, rȳvom rȳvum, rȳvom ruvum, ruvom ruvum, ruvom
īr rȳvin rȳvin rȳvin ruvin ruvin
þēr rȳva rȳvin — ruvu, ruvo ruvin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk rȳfs rȳvis, rȳves — rø̄fs ruvis, ruves
þū rȳfs rȳvis, rȳves — rø̄fts ruvis, ruves
han rȳfs rȳvis, rȳves — rø̄fs ruvis, ruves
vīr rȳvums, -oms rȳvums, rȳvoms — ruvums, ruvoms ruvums, ruvoms
īr rȳvins rȳvins — ruvins ruvins
þēr rȳvas rȳvins — ruvus, ruvos ruvins