ryma

See also: rýma

Old Swedish

Etymology

From Old Norse rýma, from Proto-Germanic *rūmijaną.

Verb

rȳma

  1. to make room, clear
  2. to escape, flee
  3. to move

Conjugation

Conjugation of rȳma (weak)
present past
infinitive rȳma —
participle rȳmandi, rȳmande rȳmder
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk rȳmir rȳmi, rȳme —   rȳmdi, rȳmde rȳmdi, rȳmde
þū rȳmir rȳmi, rȳme rȳm rȳmdi, rȳmde rȳmdi, rȳmde
han rȳmir rȳmi, rȳme —   rȳmdi, rȳmde rȳmdi, rȳmde
vīr rȳmum, rȳmom rȳmum, rȳmom rȳmum, rȳmom rȳmdum, rȳmdom rȳmdum, rȳmdom
īr rȳmin rȳmin rȳmin rȳmdin rȳmdin
þēr rȳma rȳmin —   rȳmdu, rȳmdo rȳmdin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk rȳmis rȳmis, rȳmes —   rȳmdis, rȳmdes rȳmdis, rȳmdes
þū rȳmis rȳmis, rȳmes —   rȳmdis, rȳmdes rȳmdis, rȳmdes
han rȳmis rȳmis, rȳmes —   rȳmdis, rȳmdes rȳmdis, rȳmdes
vīr rȳmums, rȳmoms rȳmums, rȳmoms —   rȳmdums, rȳmdoms rȳmdums, rȳmdoms
īr rȳmins rȳmins —   rȳmdins rȳmdins
þēr rȳmas rȳmins —   rȳmdus, rȳmdos rȳmdins

Descendants

  • Swedish: rymma

Polish

Etymology

    Derived from Latin rheuma. Compare Silesian ryma.

    Pronunciation

    Noun

    ryma f

    1. (Żywiec, pathology) catarrh, cold

    Further reading

    • Izydor Kopernicki (1875), “ryma”, in “Spostrzeżenia nad właściwościami językowémi w mowie Górali Bieskidowych z dodatkiem słowniczka wyrazów góralskich”, in Rozprawy i Sprawozdania z Posiedzeń Wydziału Filologicznego Akademii Umiejętności (I)‎[1], volume 3, Kraków: Akademia Umiejętności, page 375

    Silesian

    Etymology

      Derived from Latin rheuma. Compare Goral ryma.

      Pronunciation

      • IPA(key): /ˈrɪ.ma/
      • Audio:(file)
      • Rhymes: -ɪma
      • Syllabification: ry‧ma

      Noun

      ryma f

      1. (pathology) catarrh, cold
      2. flu, influenza

      Further reading