ruhani

Azerbaijani

Ruhanilər.

Etymology

    Borrowed from Persian روحانی, borrowed from Arabic رُوحَانِيّ (rūḥāniyy).

    Pronunciation

    • IPA(key): [ruhɑːˈni]
    • Hyphenation: ru‧ha‧ni

    Noun

    ruhani (definite accusative ruhanini, plural ruhanilər)

    1. cleric, clergyman

    Declension

    Declension of ruhani
    singular plural
    nominative ruhaniruhanilər
    definite accusative ruhaniniruhaniləri
    dative ruhaniyəruhanilərə
    locative ruhanidəruhanilərdə
    ablative ruhanidənruhanilərdən
    definite genitive ruhanininruhanilərin
    Possessive forms of ruhani
    nominative
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanim ruhanilərim
    sənin (“your”) ruhanin ruhanilərin
    onun (“his/her/its”) ruhanisi ruhaniləri
    bizim (“our”) ruhanimiz ruhanilərimiz
    sizin (“your”) ruhaniniz ruhaniləriniz
    onların (“their”) ruhanisi or ruhaniləri ruhaniləri
    accusative
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanimi ruhanilərimi
    sənin (“your”) ruhanini ruhanilərini
    onun (“his/her/its”) ruhanisini ruhanilərini
    bizim (“our”) ruhanimizi ruhanilərimizi
    sizin (“your”) ruhaninizi ruhanilərinizi
    onların (“their”) ruhanisini or ruhanilərini ruhanilərini
    dative
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanimə ruhanilərimə
    sənin (“your”) ruhaninə ruhanilərinə
    onun (“his/her/its”) ruhanisinə ruhanilərinə
    bizim (“our”) ruhanimizə ruhanilərimizə
    sizin (“your”) ruhaninizə ruhanilərinizə
    onların (“their”) ruhanisinə or ruhanilərinə ruhanilərinə
    locative
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanimdə ruhanilərimdə
    sənin (“your”) ruhanində ruhanilərində
    onun (“his/her/its”) ruhanisində ruhanilərində
    bizim (“our”) ruhanimizdə ruhanilərimizdə
    sizin (“your”) ruhaninizdə ruhanilərinizdə
    onların (“their”) ruhanisində or ruhanilərində ruhanilərində
    ablative
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanimdən ruhanilərimdən
    sənin (“your”) ruhanindən ruhanilərindən
    onun (“his/her/its”) ruhanisindən ruhanilərindən
    bizim (“our”) ruhanimizdən ruhanilərimizdən
    sizin (“your”) ruhaninizdən ruhanilərinizdən
    onların (“their”) ruhanisindən or ruhanilərindən ruhanilərindən
    genitive
    singular plural
    mənim (“my”) ruhanimin ruhanilərimin
    sənin (“your”) ruhaninin ruhanilərinin
    onun (“his/her/its”) ruhanisinin ruhanilərinin
    bizim (“our”) ruhanimizin ruhanilərimizin
    sizin (“your”) ruhaninizin ruhanilərinizin
    onların (“their”) ruhanisinin or ruhanilərinin ruhanilərinin

    Adjective

    ruhani (comparative daha ruhani, superlative ən ruhani)

    1. religious
      Synonym: dini
    2. spiritual
    • ruh (“spirit”)

    References

    Turkish

    Etymology

    Inherited from Ottoman Turkish روحانی (rûhānî),[1][2][3] from Arabic رُوحَانِيّ (rūḥāniyy).

    Pronunciation

    • IPA(key): /ruːhaːˈniː/
    • Hyphenation: ru‧ha‧ni

    Adjective

    ruhani

    1. Related to spirituality; spiritual.
    2. (religion, of people) Occupied with religious affairs; religious, spiritual.
    3. unworldly; spiritual, transcendent.

    Declension

    The template Template:tr-pred-v-adj does not use the parameter(s):
    2=d
    Please see Module:checkparams for help with this warning.

    Predicative forms of ruhani
    present tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I am) ruhaniyim ruhani miyim?
    sen (you are) ruhanisin ruhani misin?
    o (he/she/it is) ruhani / ruhanidir ruhani mi?
    biz (we are) ruhaniyiz ruhani miyiz?
    siz (you are) ruhanisiniz ruhani misiniz?
    onlar (they are) ruhani(ler) ruhani(ler) mi?
    past tense
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) ruhaniydim ruhani miydim?
    sen (you were) ruhaniydin ruhani miydin?
    o (he/she/it was) ruhaniydi ruhani miydi?
    biz (we were) ruhaniydik ruhani miydik?
    siz (you were) ruhaniydiniz ruhani miydiniz?
    onlar (they were) ruhaniydiler ruhani miydiler?
    indirect past
    positive declarative positive interrogative
    ben (I was) ruhaniymişim ruhani miymişim?
    sen (you were) ruhaniymişsin ruhani miymişsin?
    o (he/she/it was) ruhaniymiş ruhani miymiş?
    biz (we were) ruhaniymişiz ruhani miymişiz?
    siz (you were) ruhaniymişsiniz ruhani miymişsiniz?
    onlar (they were) ruhaniymişler ruhani miymişler?
    conditional
    positive declarative positive interrogative
    ben (if I) ruhaniysem ruhani miysem?
    sen (if you) ruhaniysen ruhani miysen?
    o (if he/she/it) ruhaniyse ruhani miyse?
    biz (if we) ruhaniysek ruhani miysek?
    siz (if you) ruhaniyseniz ruhani miyseniz?
    onlar (if they) ruhaniyseler ruhani miyseler?

    For negative forms, use the appropriate form of değil.

    Noun

    ruhani (definite accusative ruhaniyi, plural ruhaniler)

    1. Entity belonging to the world of spirits.

    References

    1. ^ Redhouse, James W. (1890), “روحانی”, in A Turkish and English Lexicon‎[1], Constantinople: A. H. Boyajian, page 992
    2. ^ Kélékian, Diran (1911), “روحانی”, in Dictionnaire turc-français‎[2] (in French), Constantinople: Mihran, page 630
    3. ^ Şemseddin Sâmi (1899–1901), “روحانی”, in قاموس تركی [kamus-ı türki] (in Ottoman Turkish), Constantinople: İkdam Matbaası, page 673

    Further reading