rondwandelen

Dutch

Etymology

From rond +‎ wandelen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈrɔntˌʋɑn.də.lə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: rond‧wan‧de‧len

Verb

rondwandelen

  1. to roam

Conjugation

Conjugation of rondwandelen (weak, separable)
infinitive rondwandelen
past singular wandelde rond
past participle rondgewandeld
infinitive rondwandelen
gerund rondwandelen n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular wandel rond wandelde rond rondwandel rondwandelde
2nd person sing. (jij) wandelt rond, wandel rond2 wandelde rond rondwandelt rondwandelde
2nd person sing. (u) wandelt rond wandelde rond rondwandelt rondwandelde
2nd person sing. (gij) wandelt rond wandelde rond rondwandelt rondwandelde
3rd person singular wandelt rond wandelde rond rondwandelt rondwandelde
plural wandelen rond wandelden rond rondwandelen rondwandelden
subjunctive sing.1 wandele rond wandelde rond rondwandele rondwandelde
subjunctive plur.1 wandelen rond wandelden rond rondwandelen rondwandelden
imperative sing. wandel rond
imperative plur.1 wandelt rond
participles rondwandelend rondgewandeld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Anagrams

  • wandelen rond