rogacz

Polish

Etymology

    Inherited from Proto-Slavic *rogačь. By surface analysis, róg + -acz.

    Pronunciation

    • IPA(key): /ˈrɔ.ɡat͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔɡat͡ʂ
    • Syllabification: ro‧gacz

    Noun

    rogacz m pers

    1. cuckold (man married to an unfaithful wife)

    Declension

    Declension of rogacz
    singular plural
    nominative rogacz rogacze
    genitive rogacza rogaczy, rogaczów1
    dative rogaczowi rogaczom
    accusative rogacza rogaczy, rogaczów1
    instrumental rogaczem rogaczami
    locative rogaczu rogaczach
    vocative rogaczu rogacze

    1Obsolete.

    Noun

    rogacz m animal

    1. animal with antlers

    Declension

    Declension of rogacz
    singular plural
    nominative rogacz rogacze
    genitive rogacza rogaczy, rogaczów1
    dative rogaczowi rogaczom
    accusative rogacza rogacze
    instrumental rogaczem rogaczami
    locative rogaczu rogaczach
    vocative rogaczu rogacze

    1Rare.

    Noun

    rogacz m inan

    1. (Far Masovian, Ostrów Mazowiecka County) synonym of wieszak (“hanger for hanging hats”)
    adjective

    Further reading

    • “rogacz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “rogacz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • Hieronim Łopaciński (1892), “rogacz”, in “Przyczynki do nowego słownika języka polskiego (słownik wyrazów ludowych z Lubelskiego i innych okolic Królestwa Polskiego)”, in Prace Filologiczne (in Polish), volume 4, Warsaw: skł. gł. w Księgarni E. Wende i Ska, page 242