revibratus

Latin

Etymology

    From revibrō + -tus.

    Pronunciation

    Noun

    revibrātus m (genitive revibrātūs); fourth declension

    1. refraction (reflection of light)

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative revibrātus revibrātūs
    genitive revibrātūs revibrātuum
    dative revibrātuī revibrātibus
    accusative revibrātum revibrātūs
    ablative revibrātū revibrātibus
    vocative revibrātus revibrātūs
    • Only attested in the ablative singular per Lewis and Short.

    References

    • “revibratus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “revibratus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press