reditus

Latin

Etymology

    From redeō + -tus (forming action nouns).

    Pronunciation

    Noun

    reditus m (genitive reditūs); fourth declension

    1. a returning, turning back, going back; return
      • 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita 26.1:
        […] dum ne quem militem legeret ex eo numero quibus senatus missionem reditumque in patriam negasset ante belli finem.
        […] provided he did not choose any soldier from those to whom the Senate had refused discharge and a return home before the end of the war
    2. (of celestial bodies) a revolution, circuit, return
    3. (agriculture) a harvest, yield
    4. (figuratively) a return, revenue, income, proceeds, yield, output, profit
    5. (figuratively) a restoration, return

    Usage notes

    • In Classical Latin, not to be confused with redditus.
    • In Medieval Latin, sometimes used as a participle instead of redditus.

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative reditus reditūs
    genitive reditūs redituum
    dative redituī reditibus
    accusative reditum reditūs
    ablative reditū reditibus
    vocative reditus reditūs

    Descendants

    • Asturian: reitu
    • Aragonese: reuto
    • Portuguese: rédito
    • Spanish: rédito

    References

    • “reditus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “reditus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "reditus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “reditus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.