redactus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of redigō.

Participle

redāctus (feminine redācta, neuter redāctum); first/second-declension participle

  1. driven or led back
  2. received
Declension

First/second-declension adjective.

Descendants
  • ⇒ Catalan: redactar
  • → English: redact
  • ⇒ Russian: редактировать (redaktirovatʹ)
  • ⇒ Spanish: redactar

Etymology 2

    From redigō (“to drive, bring back, reduce to a certain state”) + -tus (suffix forming fourth declension action nouns from verbs).

    Noun

    redāctus m (genitive redāctūs); fourth declension

    1. The action of driving, bringing back, reducing to a certain state
    2. (Late Latin) yield, income
      Sempronio do, lego ex redactu fructuum oleris et porrinae, quae habeo in agro farrariorum, partem sextam. (Quintus Cervidius Scaevola, quoted in Digest, Liber 3 Responsorum)
      (please add an English translation of this usage example)
    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative redāctus redāctūs
    genitive redāctūs redāctuum
    dative redāctuī redāctibus
    accusative redāctum redāctūs
    ablative redāctū redāctibus
    vocative redāctus redāctūs

    References

    • “redactus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “redactus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “redactus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Forcellini, Egidio; Furlanetto, Giuseppe (ed.); Corradini, Francesco (ed.); and Perin, Giuseppe (ed.) (1733-1965). Lexicon Totius Latinitatis. Bologna: Arnaldo Forni. Vol. III. p. 39.