recubitus
Latin
Etymology
From recumbō + -tus (forming action nouns).
Pronunciation
- recubitus:
- (Classical Latin) IPA(key): [rɛˈkʊ.bɪ.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [reˈkuː.bi.tus]
- recubitūs:
- (Classical Latin) IPA(key): [rɛˈkʊ.bɪ.tuːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [reˈkuː.bi.tus]
Noun
recubitus m (genitive recubitūs); fourth declension
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | recubitus | recubitūs |
| genitive | recubitūs | recubituum |
| dative | recubituī | recubitibus |
| accusative | recubitum | recubitūs |
| ablative | recubitū | recubitibus |
| vocative | recubitus | recubitūs |
Further reading
- “rĕcŭbĭtus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “rĕcŭbĭtŭs”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.