rectificaturus

Latin

Etymology

Future active participle of rectificō.

Participle

rēctificātūrus (feminine rēctificātūra, neuter rēctificātūrum); first/second-declension participle

  1. about to rectify, regulate, control

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative rēctificātūrus rēctificātūra rēctificātūrum rēctificātūrī rēctificātūrae rēctificātūra
genitive rēctificātūrī rēctificātūrae rēctificātūrī rēctificātūrōrum rēctificātūrārum rēctificātūrōrum
dative rēctificātūrō rēctificātūrae rēctificātūrō rēctificātūrīs
accusative rēctificātūrum rēctificātūram rēctificātūrum rēctificātūrōs rēctificātūrās rēctificātūra
ablative rēctificātūrō rēctificātūrā rēctificātūrō rēctificātūrīs
vocative rēctificātūre rēctificātūra rēctificātūrum rēctificātūrī rēctificātūrae rēctificātūra
Categories:
  • Latin non-lemma forms
  • Latin participles
  • Latin future active participles
  • Latin first and second declension participles
Hidden categories:
  • Pages with entries
  • Pages with 1 entry
This page is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.