rectificare

See also: rectificaré

Latin

Verb

rēctificāre

  1. inflection of rēctificō:
    1. present active infinitive
    2. second-person singular present passive imperative/indicative

Romanian

Etymology

    From rectifica + -re.

    Noun

    rectificare f (plural rectificări)

    1. rectification

    Declension

    singular plural
    indefinite definite indefinite definite
    nominative-accusative rectificare rectificarea rectificări rectificările
    genitive-dative rectificări rectificării rectificări rectificărilor
    vocative rectificare, rectificareo rectificărilor

    Spanish

    Verb

    rectificare

    1. first/third-person singular future subjunctive of rectificar