recidiveren
Dutch
Etymology
Borrowed from French récidiver.
Pronunciation
- IPA(key): /ˌreː.si.diˈveː.rə(n)/
Audio: (file)
Verb
recidiveren
Conjugation
| Conjugation of recidiveren (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | recidiveren | |||
| past singular | recidiveerde | |||
| past participle | gerecidiveerd | |||
| infinitive | recidiveren | |||
| gerund | recidiveren n | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | recidiveer | recidiveerde | ||
| 2nd person sing. (jij) | recidiveert, recidiveer2 | recidiveerde | ||
| 2nd person sing. (u) | recidiveert | recidiveerde | ||
| 2nd person sing. (gij) | recidiveert | recidiveerde | ||
| 3rd person singular | recidiveert | recidiveerde | ||
| plural | recidiveren | recidiveerden | ||
| subjunctive sing.1 | recidivere | recidiveerde | ||
| subjunctive plur.1 | recidiveren | recidiveerden | ||
| imperative sing. | recidiveer | |||
| imperative plur.1 | recidiveert | |||
| participles | recidiverend | gerecidiveerd | ||
| 1) Archaic. 2) In case of inversion. | ||||