rechan

See also: rechán

Cimbrian

Etymology

From Middle High German rëchen, from Old High German rëhhan, from Proto-Germanic *rekaną. Cognate with German rechen, Gothic 𐍂𐌹𐌺𐌰𐌽 (rikan), also Latin regō, Old Irish at·reig, Ancient Greek ὀρέγω (orégō).

Verb

rechan (third-person singular present indicative rechet, past participle garechet, auxiliary haban)

  1. (Sette Comuni) to rake

Conjugation

Conjugation of rechan
infinitive rechan
present participle rechanten
past participle garechet
auxiliary haban
indicative subjunctive
present ich reche bar rechan i ich reche bar rechan
du rechest iart rechet du rechest iart rechet
ear rechet ze rechent ear reche ze rechan
preterite
(composed)
ich han garechet bar haban garechet ii ich rechate bar rechatan
du hast garechet iart habet garechet du rechatest iart rechatet
ear hat garechet ze habent garechet ear rechate ze rechatan
imperative — rechabar
rech (du) rechet (iart)
reche (ear) rechan (ze)

References

  • “rechan” in Martalar, Umberto Martello; Bellotto, Alfonso (1974), Dizionario della lingua Cimbra dei Sette Communi vicentini, 1st edition, Roana, Italy: Instituto di Cultura Cimbra A. Dal Pozzo

Old High German

Verb

rëchan

  1. alternative form of rëhhan