reatus

Latin

Etymology

    From reus + -ātus.

    Noun

    reātus m (genitive reātūs); fourth declension

    1. state of being accused
    2. appearance of an accused person
    3. guilt

    Declension

    Fourth-declension noun.

    singular plural
    nominative reātus reātūs
    genitive reātūs reātuum
    dative reātuī reātibus
    accusative reātum reātūs
    ablative reātū reātibus
    vocative reātus reātūs

    Derived terms

    • reātitūdō

    Descendants

    • Catalan: reat
    • Italian: reato
    • Ladin: reat
    • Piedmontese: reà
    • Portuguese: reato
    • Spanish: reato

    References