randkowicz

Polish

Etymology

    From randka + -owicz.

    Pronunciation

    • IPA(key): /rantˈkɔ.vit͡ʂ/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɔvit͡ʂ
    • Syllabification: rand‧ko‧wicz

    Noun

    randkowicz m pers (female equivalent randkowiczka)

    1. (colloquial) date (one's companion for social activities or occasions, especially a romantic partner)

    Declension

    Declension of randkowicz
    singular plural
    nominative randkowicz randkowicze
    genitive randkowicza randkowiczów
    dative randkowiczowi randkowiczom
    accusative randkowicza randkowiczów
    instrumental randkowiczem randkowiczami
    locative randkowiczu randkowiczach
    vocative randkowiczu randkowicze
    adjectives
    nouns
    verbs

    Further reading

    • “randkowicz”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “randkowicz”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)