qvikna

Old Swedish

Etymology

From Old Norse kvikna, from Proto-Germanic *kwiknaną.

Verb

qvikna

  1. to come to life

Conjugation

Conjugation of qvikna (weak)
present past
infinitive qvikna —
participle qviknandi, -e qviknaþer
active voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk qviknar qvikni, -e — qviknaþi, -e qviknaþi, -e
þū qviknar qvikni, -e qvikna qviknaþi, -e qviknaþi, -e
han qviknar qvikni, -e — qviknaþi, -e qviknaþi, -e
vīr qviknum, -om qviknum, -om qviknum, -om qviknaþum, -om qviknaþum, -om
īr qviknin qviknin qviknin qviknaþin qviknaþin
þēr qvikna qviknin — qviknaþu, -o qviknaþin
mediopassive voice indicative subjunctive imperative indicative subjunctive
iæk — — — — —
þū — — — — —
han — — — — —
vīr — — — — —
īr — — — — —
þēr — — — — —

Descendants

  • Swedish: kvickna