pragmatikus

Hungarian

Etymology

Borrowed from Latin pragmaticus, from Ancient Greek πραγματικός (pragmatikós, “active, versed in affairs”), from πρᾶγμα (prâgma, “a thing done, a fact”), in plural πράγματα (prágmata, “affairs, state affairs, public business, etc.”), from πράσσειν (prássein, “to do”).[1] With -ikus ending.

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈprɒɡmɒtikuʃ]
  • Hyphenation: prag‧ma‧ti‧kus
  • Rhymes: -uʃ

Adjective

pragmatikus (comparative pragmatikusabb, superlative legpragmatikusabb)

  1. pragmatic

Declension

Inflection (stem in -a-, back harmony)
singular plural
nominative pragmatikus pragmatikusak
accusative pragmatikusat pragmatikusakat
dative pragmatikusnak pragmatikusaknak
instrumental pragmatikussal pragmatikusakkal
causal-final pragmatikusért pragmatikusakért
translative pragmatikussá pragmatikusakká
terminative pragmatikusig pragmatikusakig
essive-formal pragmatikusként pragmatikusakként
essive-modal — —
inessive pragmatikusban pragmatikusakban
superessive pragmatikuson pragmatikusakon
adessive pragmatikusnál pragmatikusaknál
illative pragmatikusba pragmatikusakba
sublative pragmatikusra pragmatikusakra
allative pragmatikushoz pragmatikusakhoz
elative pragmatikusból pragmatikusakból
delative pragmatikusról pragmatikusakról
ablative pragmatikustól pragmatikusaktól
non-attributive
possessive – singular
pragmatikusé pragmatikusaké
non-attributive
possessive – plural
pragmatikuséi pragmatikusakéi

See also

  • Appendix:Hungarian words ending in -ikus

References

  1. ^ István Tótfalusi (2005), Idegenszó-tár: Idegen szavak értelmező és etimológiai szótára [A Storehouse of Foreign Words: An Explanatory and Etymological Dictionary of Foreign Words], Budapest: Tinta, →ISBN

Further reading

  • pragmatikus in Géza Bárczi, László Országh, et al., editors, A magyar nyelv értelmező szótára [The Explanatory Dictionary of the Hungarian Language] (ÉrtSz.), Budapest: Akadémiai Kiadó, 1959–1962. Fifth ed., 1992: →ISBN.