praecipuus

Latin

Etymology

    From praecip(iō) + -uus.

    Pronunciation

    Adjective

    praecipuus (feminine praecipua, neuter praecipuum, adverb praecipuē); first/second-declension adjective

    1. particular, special
    2. distinguished, preeminent
      Synonyms: īnsignis, distīnctus, cōnspicuus, ēgregius, eximius

    Declension

    First/second-declension adjective.

    Derived terms

    • praecipua pars f (New Latin, grammar)

    References

    • “praecipuus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “praecipuus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • “praecipuus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • prerogative, privilege: ius praecipuum, beneficium, donum, also immunitas c. Gen.