praecipitatum
Latin
Etymology 1
From the substantivized neuter singular of praecipitātus (perfect passive participle of praecipitō (“to precipitate”)).
By surface analysis, praecipitō + -ātum.
Noun
praecipitātum n (genitive praecipitātī); second declension
- (New Latin, chemistry) precipitate
- 1784, Dizionario di chimica, page 78:
- PRAECIPITATUM ALBUM
- white precipitate
Declension
Second-declension noun (neuter).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | praecipitātum | praecipitāta |
| genitive | praecipitātī | praecipitātōrum |
| dative | praecipitātō | praecipitātīs |
| accusative | praecipitātum | praecipitāta |
| ablative | praecipitātō | praecipitātīs |
| vocative | praecipitātum | praecipitāta |
Descendants
- → Dutch: precipitaat
- → Indonesian: presipitat
- → English: precipitate
- → French: précipité
- Haitian Creole: presipite
- → French: (rare) précipitat
- → German: Präzipitat
- → Italian: precipitato
- → Portuguese: precipitado
- → Russian: преципита́т (precipitát)
Etymology 2
Participle
praecipitātum
- inflection of praecipitātus:
- nominative/accusative/vocative neuter singular
- accusative masculine singular