praecipitatum

Latin

Etymology 1

From the substantivized neuter singular of praecipitātus (perfect passive participle of praecipitō (“to precipitate”)).

By surface analysis, praecipitō +‎ -ātum.

Noun

praecipitātum n (genitive praecipitātī); second declension

  1. (New Latin, chemistry) precipitate
    • 1784, Dizionario di chimica, page 78:
      PRAECIPITATUM ALBUM
      white precipitate
Declension

Second-declension noun (neuter).

Descendants
  • → Dutch: precipitaat
    • → Indonesian: presipitat
  • → English: precipitate
  • → French: précipité
  • → French: (rare) précipitat
  • → German: Präzipitat
  • → Italian: precipitato
  • → Portuguese: precipitado
  • → Russian: преципита́т (precipitát)

Etymology 2

Participle

praecipitātum

  1. inflection of praecipitātus:
    1. nominative/accusative/vocative neuter singular
    2. accusative masculine singular