potencja

See also: potencją

Polish

Alternative forms

Etymology

    Learned borrowing from Latin potentia. First attested in 1554.[1]

    Pronunciation

    • IPA(key): /pɔˈtɛn.t͡sja/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -ɛnt͡sja
    • Syllabification: po‧ten‧cja

    Noun

    potencja f

    1. potency

    Declension

    Declension of potencja
    singular plural
    nominative potencja potencje
    genitive potencji potencji, potencyj1
    dative potencji potencjom
    accusative potencję potencje
    instrumental potencją potencjami
    locative potencji potencjach
    vocative potencjo potencje

    1Archaic.

    References

    1. ^ Maria Renata Mayenowa, et al., editors (2010-2023), “potencyja”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]

    Further reading

    • “potencja”, in Wielki słownik języka polskiego‎[1] (in Polish), Instytut Języka Polskiego PAN
    • “potencja”, in Polish dictionaries at PWN‎[2] (in Polish)
    • “POTENCJA”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century], 7 January 2020
    • Aleksander Zdanowicz (1861), “potencja”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861, volume II, page 1158
    • A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1908), “potencja”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 4, Warsaw, page 803
    • Zygmunt Saloni, et al., editors (2020), “potencja”, in Słownik gramatyczny języka polskiego [Grammatical Dictionary of Polish]‎[3], 4. online edition, Warszawa